تبليغاتX
شطح / در شرح آن الف - امید حلالی شاعر خوزستانی: درونی كردن «مفاهيم قرآنی» راه‌گشای خلق آثار انسانی، عظيم و دوران‌ساز است

نوشته های امید حلالی در زمینه ادبیات، نقد ، شعر ، جامعه شناسی و سیاست

گروه فرهنگی و اجتماعی: يك شاعر خوزستانی حفظ جزء‌هايی از قرآن برای كسی كه قصد پرداختن به ادبيات دينی را دارد، امری بسيار ضروری می‌داند و می‌گويد: چنين شرايط و توفيقی كم‌تر برای اهل ادب ما دست داده است.

«اميد حلالی»، شاعر معاصر خوزستانی، در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه خوزستان، عنوان كرد: ادبيات نوين پارسی با رويكرد و نگاهی منعطف به ادبيات غرب شكل گرفت. مانند «نيما» كه بنيان‌های شعر معاصر را منعطف به سمبوليست‌های فرانسوی بنيان نهاد و يا «بامداد» با رويكرد‌ی به آثار «پل اروار»، «لوركا» و مذهب مسيحيت، اشعاری چون شعر «عيسی ناصری» را خلق كرد.

وی افزود: در مجموع، عرفان بيش از دين در ادبيات معاصر جايگاه داشته ‌است؛ به طوری كه با رويكرد به عرفان شرق دور (كنفسيوس و بودايی) دست به سرايش می‌زنند. يا آنكه مانند «يد‌الله رويايی» در مجموعه‌ای مانند « 70 سنگ قبر» كه بنابر نظر برخی از منتقدين به عنوان بهترين كتاب شعر در دهه 70 انتخاب شد، نظری خاص به سرگذشت، احوال و اقوال عرفا دارد.

 حلالی اظهار كرد: پرداختن به هسته و چشمه‌ی اسلام يعنی قرآن مجيد، بسيار كم مورد توجه بوده و اين بی‌توجهی بيشتر ناشی از نبود درك ظرايف قرآنی و پيوند و انس با آن بوده است. يعنی بنابر آثار مكتوب ارائه شده، می‌توان عنوان كرد كه اديبان ما بر خلاف بزرگان ادبيات كلاسيك مثل مولانا كه در مثنوی شريف به شرح و تفسير قرآن می‌پردازند و يا حافظ كه لقب و تخلص خود را مديون حفظ و قرائت قرآن به 14 روش بوده است، انس چندانی با كلام الله ندارند و اين آسيبی جدی برای ادبيات معاصر است.

وی خاطر نشان كرد: در «ادبيات داستانی»، وضعی بهتر از اين نداشتيم و شايد بهترين رويكرد به منابع مذهبی در سينما و تئاتر بوده است. نمونه بارز آن سريال «مردان آنجلس» است كه آقای خاتمی به عنوان پيك گفت‌وگوی تمدن‌ها، در سفر به واتيكان نسخه‌ای از اين مجموعه را به پاپ اهدا كرد و مورد استقبال واقع شد. البته در شعر حركت‌های محدودی صورت گرفته؛ مانند آثاری كه طاهره صفارزاده ارائه داده است.

اين شاعر خوزستانی با تاكيد بر لزوم برپايی جشنواره‌‌هايی با محوريت و موضوعيت قرآن گفت: توجه و درك به دين و شاكله آن، نياز به دانستن زبان عربی و همچنين علوم مختلف قرآنی دارد. همچنين خواندن تفاسير معتبر كه بر قرآن نوشته شده است، جزء ضروری‌ترين ابزاری است كه يك نويسنده بايد در اختيار داشته باشد و با آن مأنوس شود.

وی اضافه كرد: در مجموع استفاده از قرآن صرف آوردن آيه‌ای يا مضمون آن نيست بلكه همه ما ‌بايد اين زمينه را در خود بپرورانيم كه مفاهيم و عبارات قرآنی را درونی كنيم. اين درونی كردن راهگشای خلق آثار انسانی،‌ عظيم و دوران ساز است. جای بسی‌ تأسف است كه بسياری از شاعران و نويسندگان ما، مانند نقل و نبات از «فوكو»، «دريدا» و «هايديگر» مثال می‌آورند و كلمات قصار عرضه می‌كنند اما خيلی از آنها عاجز از حفظ و برخواندن چند آيه قرآنی هستند.

حلالی گفت: نه تنها اساتيد دانشگاه‌ها، بلكه هر كسی كه لقب و كاركرد معلمی، استادی و مرشدی را دارا است، بايد سعی كند طالبان علم و ادب را به انس و پيوند با دين و در راس همه مفاهيم دينی كلام الله مجيد آشنا كند.

منبع : ایکنا

يك‌شنبه ۲۰ آبان ۱۳۸۶   ۱۰:۴    شماره‌ خبر : 188329  

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم آذر 1386ساعت 17:29  توسط امید حلالی  |