بعد التحریر: مرید هم با مرگ ملاقات کرد. البته به همان زیبایی حتم که در فیلم یک بوس کوچولو دیدیم. در آن فیلم البته رضا کیانیان که تقریبن هم تیپ و شمایل میرقاید بود به گونه ای منفی و سیاه جان داد و مشایخی که کنایه ای از نویسنده ی داخلی بود امثال احمد محمود یا دولت آبادی و یا حتا گلشیری بسیار زیبا و بی آلایش می میرد یعنی فرشته مرگ عزراییل به گونه زنی زیبا بر وی متجلی می شود و گونه وی را می بوسد.

مرید هر چند که از پیکرش بسیار کار کشید و اعمال یدی فراوان انجام داد اما بی اندوهان و آلام تنی مرد . عزیزی که در غسال خانه بالای سر وی رفت برایم گفت که بدنش کاملن سالم و ماهیچه ای بود و بی نمودی از بیماری. هر چند که مرگ پدیده ای تدریجی و تجریدی ست و هنوز کسی به کنه آن پی نبرده اما برای مرید فقط در یک لحظه اتفاق افتاد بدون اینکه سابقه بیماری خاصی داشته باشد.

نمی خواهم سخت بنویسم و قضیه را بپیچانم یا بزرگ نمایی کنم اما مرید انسانی واقعن علاقمند و زحمت کش هم در فولکلور بختیاری و هم در ادبیات معاصر بود. اما زندگی اش به نحوی بود که هرگز آرام و قرار معیشتی و رفاهی نداشت هر چند که خوب زندگی می کرد و همیشه اتو کشیده بود . نمونه ای کامل از کسانی که با سیلی صورت خود را سرخ می کنند.

او قربانی ناملایمات سیاسی شد و سپس قریب سه دهه را با مرارت گزراند. آخرین شعرش را بر اساس روایتی صیادی برگرفته از فولکلور بختیاری چند شب پیش از مرگ می نویسد با نام «هزار و یکمین پازن». رضایش می گفت که دو شب متوالی پیش از مرگ بیدار بوده به نوشتن و مرتب سیگار می کشیده.

به اطرافیان در ایام خاکسپاری اش می گفتم که کاش مرگ نابهنگام نبود و از پیش خبر می کرد که مثلن هی فلانی! تو ده روز دیگر وقت داری یا دو روز یا ده ساعت دیگر. آن وقت شاید انسان خیلی از کارهایش را جمع و جور می کرد . سفارش به اتمام نانوشته ها می نمود . وصیت می نوشت و ... شاید هیچ چیز برای نویسنده مانند مرگ ناگهانی و حدس نازدنی فاجعه بار نباشد چرا که آنکس که در طی حیاتش برای صرف چاپ دو اثر بیشتر دست نداده – بخاطر نحوه هزینه مالی چاپ و یا وسواس در ویرایش و تکمیل و ... – حالا چطور و کی باید آثارش را جمع آوری نمایند؟ و با چه کیفیت؟

خود من در سال 80 و 81 مطالب فراوانی را در یکی از روزنامه های صبح کشور به عنوان سرمقاله نوشته ام و از وقتی که سایت شخصی و وبلاگم را راه انداختم یکی از عمده هدف گزاری هایم این بوده که این مطالب را به دست آورده و مجددن نشر دهم اما با وجود پی گیری و در حالی که راوی دانای کل حی و حاضر است موفق به این کار نشده ام حال چه رسد به وقتی که نباشم و حافظه به حافظ بپیوندد و کسی را خبر از این فعالیت ها نباشد و حالا تا چه ها رسد به آثار مرید؟

روز دوشنبه ایسنای خوزستان با من تماس گرفت برای مصاحبه ای پیرامون اینکه چرا باید رمان بخوانیم . گفتم چرا درباره مرگ میرقاید کار نکرده اید ؟ گفتند خبر نداشتیم و مقداری از مرید گفتم که تحت عنوان مصاحبه ای تنظیم شد و در سایت ایسنا خوزستان قرار گرفت، و بعد از چند دقیقه هم ایسنای ملی همین مطلب را به صورت مثله شده بر روی خروجی خود قرار داد. در تحریر ضعیف و سانسور شده خبر ایسنا ملی اسامی تمام نویسندگانی که در مراسم خاکسپاری مرید شرکت داشتند و نیز اسم بنده که با من مصاحبه کرده  بودند حذف شده بود و از شرکت کنندگان در مراسم فقط اسم رییس فرهنگ و ارشاد اسلامی مسجدسلیمان دوست گرانقدر آقای باقر فر آمده بود.

به ایسنای خوزستان و خبرنگار مصاحبه کننده اعتراض کردم که چرا ایسنای ملی چنین کاری کرده و مطلب خروجی را اصلاح کنید ، کاری از دست شان بر نمی آمد و با درک محدودیت شان با ایسنای ملی سرویس فرهنگ و ادب تماس گرفتم و ماجرا را شرح دادم. به دبیر سرویس به اصطلاح فرهنگی شان گفتم که این کار درستی نیست که در مصاحبه دست ببرید و روی اسم تمام نویسندگانی که بعضن بدون وسیله نقلیه و در این گرمای 50 درجه ای خوزستان از شهری به شهر دیگر و در این وانفسا و افتضاح بی بنزینی! برای این مراسم آمده اند قلم بکشید و فقط اسم مسئول محلی ارشاد را بیاورید . این ویرایش اگر در ایرنا یعنی خبرگزاری دولت اتفاق می افتاد من اعتراض نمی کردم اما شما عنوان خبرگزاری دانشجویان را دارید و باید بازتر و منعطف تر عمل کنید . حاج خانم آن طرف خط با لحنی عاقل اندر سفیه استدلال آورد که بخشی از متن مصاحبه با شما بوده و ما نویسنده هایی را که در مراسم شرکت کرده اند نمی شناسیم ( به لحاظ سوء پیشینه حتمن و اسم و رسم) و یا ممکن است چهره های شناخته شده در حد ادبیات محلی باشند اما مقام دولتی تایید شده است! گفتم که اولن تمام آن متن مصاحبه با من بوده و بعضی بخش های آن اعتقاد شخصی بوده که مثلن مرید برای بار اول ظرفیت استفاده از قوالب نو شعری را در فولکلور بختیاری فعال کرده و در ثانی کسانی که نام شان را ذکر کرده بودم بیشتر صاحب تالیف بوده اند و چارمیخ هر کدام هم تا حدی در ادبیات مشخص است. گفت که این نوع ویرایش ها برای ما معمول است و تاکنون هم کسی به این شیوه ما اعتراض نکرده و برای بار اول است که کسی چنین برخورد و اعتراضی به ما می کند. گفتم که این لحن عاقل اندر سفیه را بکار نبرید من ده سال است که سردبیر روزنامه هستم و مدیر یک خبرگزاری ، کار شما زیبنده هیچ آژانس خبری معتبری نیست و ... (بحث بدون نتیجه تمام شد، بدون اینکه خانم ایسنا مجاب شود )

خبر دست کاری شده ایسنای ملی

مرید در چنین جامعه ای زیست . در جامعه ای که افراد بی مایه و میان مایه انگیزه زیادی برای سانسور و حذف و انگ زدن دارند. در جامعه ناهنجاری که فرد توسعه یافته اش مثلن که در یک سرویس فرهنگ و هنر خبرگزاری مثلن بازتر از بقیه نشسته ، چنین برخورد می کند و بر اسامی که نمی شناسد قلم می کشد از ترس سوء سابقه دار نبودن!

متاسفم برای مرید ، برای خودم و بسیاری از امثال ما که در چنین فضای حذفی و بغرنجی باید گذران امور کنیم و پرداختن به ادبیات و نقد در جایی که بسیاری از نفوسش « مسکین و عاجز هر چه ظالم و بدخواه / ظالم و بدخواه هر چه عاجز و مسکین» هستند تا چه حد عذاب آور است در جایی که بقول ملک الشعرای بهار در تاریخ احزاب سیاسی متاسفانه بسیاری افرادش طرفدار استبداد هستند.

و حال در مرگ مرید غمگنانه می خوانیم:

از شمار دو چشم یک تن کم

وز شمار خرد هزاران بیش

زمانه به مردم نااهل دهد زمام مراد

تو اهل دانش و فضلی همین گناهت بس